Het hele vreemde is dat ik me van de brugklastijd en de jaren daarna bijna niets meer kan herinneren. Ik mijn herinnering was het een ware "hel", maar de laatste tijd begin ik me af te vragen of het allemaal wel zo erg was. Wel heeft het een niet te omschrijven indruk op me gemaakt. Zo erg zelfs, dat het nu nog steeds mijn leven bepaalt/beinvloedt. Vanaf dag 1 in de brugklas ging ik met angst naar school en dat is in die 4 jaar die zouden volgen niet meer veranderd. Het werd zelfs zo erg dat ik op mijn 16e, kort aan het begin van een nieuw schooljaar, besloot dat het enige redmiddel was om van huis weg te lopen. Dat heb ik ook daadwerkelijk gedaan op de dag dat het nieuwe schooljaar zou beginnen. Het plan was om nooit meer terug te komen, maar ik ben nog geen dag van huis weg geweest. Het resultaat was wel dat mijn ouders zich realiseerden hoe erg het was en besloten dat ik niet terug naar school hoefde. Ik had nog wel steeds leerplicht, dus moest toestemming vragen om te stoppen.

In de jaren daarna is de angst echter gebleven. Ik durfde geen telefoon op te nemen omdat ik dan mijn naam moest zeggen. Ik durfde niet naar winkels te gaan in de angst niet uit mijn woorden te kunnen komen. Ook durfde ik niet goed meer contact te maken met andere leeftijdsgenoten, ondanks dat ik daar vroeger helemaal geen problemen mee had.
De voorgaande 3 punten zijn nu, bijna 25 jaar later, wel wat verbeterd maar nog steeds niet verdwenen. Nog altijd slaat mijn hart een stuk sneller als de telefoon overgaat, nog altijd ben ik erg op mijn hoede als ik mensen aan moet spreken die ik niet ken... en nog altijd vermijd ik situaties waarbij het risico bestaat dat ik mijn naam moet zeggen. Ook heb ik nog steeds moeite om in een winkel om een bepaald artikel te vragen. De angst dat ik opeens niet goed uit mijn woorden kan komen zit heel erg diep en zal nooit verdwijnen.
Een andere consequentie van alles wat er is gebeurd, is dat ik iedereen te vriend wil houden. Ik kan moeilijk "nee" zeggen tegen mensen en probeer altijd niemand tegen me in het harnas te jagen. Op de lagere school werd ik ingeschat voor gymnasium, maar dat is er dus helemaal niet uitgekomen. Alleen al daarom heeft het mijn hele leven bepaald en het is eigenlijk wel zeker dat het nooit meer over zal gaan.

Ik kan niet anders dan concluderen dat de oorzaak ligt in het eerste jaar op de middelbare school, de brugklas. Maar was het allemaal wel zo erg als in mijn herinnering... of heb ik me alles veel erger aangetrokken dan het eigenlijk was? Werd ik wel echt zo erg gepest of waren een paar pesterijen voldoende om voorgoed een enorm negatief beeld van de schooltijd te creeren en de rest van mijn leven negatief te beinvloeden? Zoals gezegd is die tijd als het ware uit mijn geheugen verdwenen. In mijn herinnering was het "hel".
Onlangs zag ik een klassefoto uit die tijd en kon me eigenlijk alleen nog de 3 anderen herinneren die ik nog kende van de lagere school. Verder niemand, niet eens de "pestkoppen". Daardoor begin ik te twijfelen. Is het mij door anderen aangedaan... of heb ik het misschien mezelf aangedaan door een paar pesterijtjes zo levensbepalend te maken? Het zal wel nooit duidelijk worden.
Feit is dat het gebeurd is en daar is niets meer aan te veranderen. Ik heb er mee leren leven en doe dat nog steeds. Ik was verliefd op Jeanette Korpershoek, maar heb er nooit iets mee durven doen. Ook die angst is gebleven. De schooltijd is al heel erg lang voorbij, maar toch zal het altijd een cruciaal jaar in mijn leven blijven.

Bovenstaande verhaal is niet bedoeld om zielig te doen of wat dan ook, maar gewoon een verslag van hoe een leven bepaald kan worden door niet zo enorm heftig lijkende gebeurtenissen. Het is mijn leven.... en het is niet anders.
Ik zou graag emailen met oud klasgenoten over wat hun ervaringen zijn uit die tijd.

Erik (scanman@home.nl)